Teambuilding 18/03/2021

Driedaagse in Oostduinkerken – dag 2

Luc verschijnt als laatste aan de ontbijttafel… dat is ongewoon voor zijn doen. In normale omstandigheden is hij een half uurtje voor de zon opgaat al actief .

Ondanks de felle wind en een zwaar overtrokken hemel vertrekken we met de fiets voor een tocht van pakweg 80 kilometer. Thema voor vandaag: Wereldoorlog I.

Via de rustige dijk van Nieuwpoort-Bad fietsen we tot de monding van de IJzer om daar de rivier stroomopwaarts te volgen. Aan het Kattesas staan we even stil bij de heldendaden van Karel Cogge en Hendrik Geeraert die o.a. dit sas open hebben gezet om telkens bij vloed het zeewater vrij toegang te geven naar het achterland. Gelukkig had de Duitse troepenmacht een paar dagen nodig om te beseffen dat het stijgende water in dit deel van het front het gevolg was van een paar wakkere, dappere Belgen maar dan was het al te laat. Ter hoogte van de Ganzepoot draaien we een paar rondjes rond Albert I. De Frontzate brengt ons tot Diksmuide. Ruim 106 jaren geleden was er aan de linkerzijde van deze verhoogde spoorweg enkel een watervlakte en rechts lagen de Belgische soldaten op hun buik om het laatste stukje België met hand en tand te verdedigen.

Net voor Diksmuide slaan we links af en bezoeken we de Dodengang. Het is een beroemd loopgravenstelsel op de oever van de IJzer en op sommige plaatsen konden de strijdende partijen elkaar in de ogen kijken. Het stelsel werd al een paar keren heropgebouwd door het 11de Genie Bataljon met duurzamer materiaal dan hetgeen in WO I werd gebruikt. Vaderlandertjes gaan maar één WO lang mee.

Oud-Stuivekenskerke ligt ook op de route, het was een vooruitgeschoven stelling van het Belgisch leger. De toren van de vroegere parochiale kerk werd als uitkijkpost gebruikt. We kiezen een windvrije hoek om ons lunchpakket soldaat te maken.

Overblijfselen van de vroegere toren van de parochiale kerk van Oud-Stuivekenskerke (merk op hoe Luc angstvallig zijn linkerhand verbergt).

We vervolgen onze weg terug naar Diksmuide in een ruime bocht. Zo komt het Het Deutscher Soldatenfriedhof van Vladslo binnen schootsbereik. 26.544 gesneuvelde Duitse soldaten uit WO I hebben er hun laatste rustplaats gekregen.

Terug in Diksmuide ‘bewonderen’ we de IJzertoren. We zijn niet onder de indruk van deze kille mastodont met zijn gecontesteerde boodschap. De eerste toren, gebouwd in 1926, werd in 1946 opgeblazen nadat een eerste amateuristisch poging in 1945 niet meer effect had dan een langwerpig gat (net als in 1940 trouwens). Kwade tongen beweren dat het Geniespecialisten van het Belgische leger waren die dit in opdracht van de toenmalige regering uitvoerden. Niks van aan natuurlijk, ten eerste heeft de Belgische Genie geen twee pogingen nodig om iets op te blazen en ten tweede is het devies van de Genie ‘Trop n’est pas assez!’. M.a.w. de eerste poging zou geresulteerd hebben in een genoeg gemalen baksteen om een tweede rode planeet te creëren.

We volgen opnieuw de Frontzate die na luttele meters onderbroken blijkt. Luc rijdt op kop en dat hebben we geweten. Volgzaam als we zijn volgen we door de West-Vlaamse klei zijn wielspoor. Fietswielen blokkeren, remmen blokkeren, pedalen blokkeren, …, kortom: beestenwerk. Joris is de slimste en keert zijn kar om rond te rijden. Met ons drieën staan we de fietsen zo goed en kwaad mogelijk te ontdoen van de taai plakkende smurrie. We verliezen er ruim een half uur mee en ondertussen zit Joris halverwege Veurne.

Foto: Paul De Groeve
West-Vlaamse klei op de Frontzate (klik op de foto om het traject te zien in Komoot)

De hoogste duin van België, de Hoge Blekker, is de laatste bezienswaardigheid die we vandaag nog aandoen en ter hoogte van Koksijde is de ploeg weer samen maar niet voor lang. Een pedaal van Joris zijn fiets heeft het begeven, er zijn gelukkig genoeg fietsenmakers in deze regio en eentje zelfs pal op onze route. Terwijl de Joris zijn fiets onder handen laat nemen bezoekt en geniet de rest van het uitzicht vanaf de Hoge Blekker.
Een laatste stop om voorraad in te slaan voor de volgende dag sluit de fietstocht af.

’s Avonds volgt een tweede bespreking van de SultanTrail na het verorberen van de laatste spaghetti, netjes doorgespoeld met enkele glaasjes amber gekleurd spuitwater…

Klik hier om de tocht in detail te bekijken op Komoot.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *